พี่ด้วนนกอาภัพ

Spread the love

ภาพที่เห็นคาบปลาติดปากไปนั่นคือ นกยางกรอก คาบปลานิลธรรมชาติไปเป็นอาหาร เป็นเราๆท่านๆ นั่งมองดูวิธีการหาปลาของมัน มันก็เพลินดีอยู่หรอก แต่ถ้าคนที่นั่งดูเป็นเจ้าของบ่อปลา แล้วปลาที่เจ้านกยางกรอกคาบติดปากไปนั่น มันเป็นปลาทับทิมลูกพันธุ์ ที่เค้าซื้อมาตัวละ ห้าสิบสตางค์ล่ะ อารมณ์มันแตกต่างกันคนละอารมณ์เลย เมื่อสิบปีก่อนผมก็คือคนเลี้ยงปลาคนนั้น ตัวกินลูกปลาทับทิม หมายเลข ๑ คือเจ้านกชนิดนี้นี่เอง นกยางกรอก มันโจมตีได้ทั้งทางอากาศและทางบก เล็ดลอดระบบการป้องกันภัยของเราเข้ามาได้ ขนาดซื้ออวนมาคลุมบ่อลงทุนบ่อละหลายๆหมื่น กันนกชนิดอื่นได้หมด แต่เสียใจด้วยเงินที่เสียไปไม่มีความหมายกันนกยางกรอกไม่ได้ นกกินปลาอื่นๆเจอเบ็ดราว เจอตาข่าย เจอประทัด มันก็หนีกระเจิดกระเจิงกันหมดแล้ว แต่นกยางกรอกไม่ครับ มันเดินลัดเลาะตามตาข่ายที่ขึงไว้ เจอช่องที่ตาข่ายลงมาคลุมไม่ถึงมันก็ลอดเข้ามา คาบปลาเราไปกิน ไล่ด้วยประทัดอาศัยเสียงดังมันวิ่งหนี บ่อยๆเข้าพอมันชินมันก็หันมามองหน้าเฉยๆแล้วหาปลาของมันต่อ มันกินเช้าจรดเย็น มาแต่ละทีมาเป็นฝูงๆ เราได้แต่มองมันกินปลาของเราทีละตัวๆ ให้ความรู้สึกเหมือนกับว่า เห็นตัวเลขในบัญชีมันไหลออกลดลงๆ จากสีเขียวเข้มเป็นค่อยๆแดงระเรื่อๆ จนบัญชีแดงแป๊ด ก็เพราะไอ้นกเปรตนี่แหละ วันนั้นมันพลาดขาติดตาข่ายดิ้นขลุกขลักๆเห็นตาข่ายขยับอยู่ไหวๆ สั่งลูกน้องไปจับเอาตัวมาหักคอผ่าท้อง (เบรอภาพหน่อยนะครับ มันโหด) อยากดูซิว่าแต่ละมื้อแต่ละวันมันกินปลาเราไปตัวละเท่าไร นับดูทั้งเก่าทั้งใหม่ มีปลาอยู่ในท้องมันเกือบสิบ นี่ถ้ามันไม่ติดอวนโดนจับเสียก่อนคงเป็นสิบ

วนเวียนมีชีวิตอยู่กับการฆ่านก ฆ่าปลา ฆ่ากุ้ง อยู่สามปี ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตไปแล้วรวมๆกันคงเป็นสิบล้านชีวิต เพราะฟาร์มที่บริหารเป็นฟาร์มขนาดใหญ่สองร้อยไร่ ที่แม่กลองเลี้ยงหมด กุ้ง หอย ปู ปลา อยู่มาวันหนึ่งตื่นเช้าแต่ลุกไม่ขึ้น รู้สึกหายใจไม่เต็มอิ่ม มือเท้าชาไปหมด ต้องตะโกนให้ลูกน้องรีบหามไปส่งโรงพยาบาล มาลืมตาขึ้นในห้องฉุกเฉิน คนป่วยนอนเรียงเป็นแถวๆ มีสองรายคลุมผ้ารอนำไปห้องดับจิต มองเห็นอยู่ใกล้ๆ จึงฉุกใจคิดขึ้นมาได้ นี่ชีวิตเราใกล้ความตายขนาดนี้เชียวเหรอะ ที่นอนเรียงเป็นตับๆแถวๆนี่เหมือนปลาที่เราเอาขึ้นบ่อมาให้มันนอนรอความตายรอส่งแม็คโครอย่างไงอย่างงั้น ฟื้นตัวลุกขึ้นได้กลับไปก็ลาออกเก็บกระเป๋ากลับบ้านเลย ยุติการประกอบอาชีพด้วยการฆ่าสัตว์ตัดชีวิตนับตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา

งานภาคเกษตรมันเหมือนมีมนต์ หรือ คำสาป เวลาลงมาทำแล้วต่อให้หนีไปทำยานอวกาศไปดาวอังคาร คุณก็ต้องคิดถึงงานเกษตรทุกวัน จนสักวันคุณอดรนทนไม่ได้ ต้องกลับมาหามันอีกครั้งหรือหลายๆครั้งไปไหนไม่รอดหรอกครับ ต้องวนเวียนกลับมาขุดดินฟันหญ้าอีกจนได้ มาพบตัวเองอีกครั้งเมื่อมานั่งปลูกผักอยู่ที่เวลเนสฟาร์มนี่แหละ คราวนี้งานเกษตรเหมือนกันแต่ อยู่ไกลปากประตูนรกแบบคราวที่แล้วเยอะ เราปลูกผักมาตรฐานเกษตรอินทรีย์ส่งให้ ผู้ป่วยและผู้พักฟื้น ในโรงพยบาลเวลเนส เป็นหลัก จะนกจะหนอนจะแมลง อยากกินก็กินแบ่งๆกันไป มากนักก็หาวิธีชีวภาพจัดการเบรคๆกันไว้บ้าง แต่เราไม่จับหักคอผ่าท้องดูเหมือนที่ฟาร์มมหาชัยแล้ว ถึงแม้ผมจะเห็นนกยางกรอกมันมาป้วนเปี้ยนอยู่รอบบ่อน้ำในฟาร์มอยู่สี่ห้าตัว เอ็งก็หาปลาของเอ็งไป ข้าก็ปลูกผักของข้าไป เราต่างคนต่างอยู่ เวรกรรมอะไรที่ก่อกันมาแต่ชาติไหนๆ ยินดีอโหสิกรรมให้กันไป แต่พอเข้านอนก็อดนอนนึกไม่ได้โอ้ชีวิตกูนี้มันจะหนีไอ้นกเปรตนี่ไม่พ้นเหรอะ จากแม่กลองมาบางไทรนี่ก็หลายร้อยกิโล ยังจะมาเจอโจทย์เก่ากันอีก

เราคุมเชิงกันอยู่สักพัก วันต่อๆมาเมื่อมันเห็นเราไม่เป็นอันตรายก็ขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แต่โปรดรู้ไว้ด้วยว่าข้ายังไม่เป็นอันตรายต่อเอ็งตราบเท่าที่เอ็งยังไม่เลิกกินปลาหันมากินผักนั่นแหละ ผลประโยชน์ของบริษัทย่อมอยู่เหมือนบาปกรรม ไอ้ที่ฆ่าหมา ฆ่าปลา ฆ่านก นี่นะนายสั่งทั้งนั้น ตายไปนี่คงเจอเจ้านายเก่านอนอาบน้ำร้อนในกระทะทองแดงกันหลายคน สักพักก็คุ้นกันจนเข้ามาใกล้ขนาดมองเห็นแววตากัน คนกับนกถ้าไม่มีผลประโยชน์ขัดกัน เราก็สามารถอยู่กันได้อย่างสงบสุข ปลาที่บ่อในเวลเนสฟาร์มเป็นปลาธรรมชาติเราไม่ได้เลี้ยง การที่จะมีนกมากินปลาไปเสียบ้างก็เป็นเรื่องของความสมดุลของธรรมชาติ ไอ้ตัวที่ฉลาดพอเห็นคนมาจะให้อาหารปลามันก็จะโผเข้ามาใกล้ๆ พอคนโรยอาหารปลา ปลาขึ้นมากินมันก็กินปลาอีกต่อนึง แต่ที่ฉลาดกว่านั้นคือ ไอ้นกโจร ตัวไหนคาบปลาขึ้นมาได้ มันก็ไปแย่งปลาจากปากเค้ามาดื้อๆ ฉลาดก็จริงแต่เลวนะ ไอ้ตัวที่จับปลาเก่งตัวเล็กที่สุดมักจะโดนแย่งปลาไปทุกที ไอ้ตัวอื่นๆอีกห้าหกตัวพอเห็นไอ้ตัวเล็กนี่หาปลาเก่ง ก็ไม่คิดทำมาหากินอะไรแล้ว จ้องจะแย่งปลาไอ้ตัวเล็กอย่างเดียว โลกมันก็อยุติธรรมแบบนี้แหละ ถึงจะไม่ได้มีหน้าที่ผดุงความยุติธรรมให้นกกระยาง แต่ถ้าอยู่ใกล้ๆเห็นนกตัวใหญ่จะมาแย่งปลานกตัวเล็กกิน ก็อดไม่ได้ที่จะตะเพิดไล่ไอ้ตัวใหญ่มันไปไม่ได้ ยิ่งไอ้ตัวเล็กมันรู้ว่าเข้าใกล้มนุษย์เป็นหนทางเดียวที่มันจะได้กินปลาที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรง มันจึงพยายามเข้ามาใกล้เรามากขึ้น และแล้ววันซวยของเจ้าตัวเล็กก็มาถึง มันขึ้นมาบนทางเดินไม้ไผ่ที่ตีขวางต่อกันเป็นทางเดิน ขาของเจ้าตัวเล็กหลุดลงไปในช่องระหว่างไม้ไผ่แล้วติดอยู่อย่างนั้นทั้งคืน ถ้ามันฉลาดอย่างที่เคยฉลาดแค่หุบเท้าลงให้เล็กๆเท้ามันก็จะลอดช่องกลับออกมาได้ ลูกน้องมาทำงานตอนเช้าเป็นคนเห็นเป็นคนแรก ลูกน้องมันกำลังจะหักคอทอดกรอบเราไปห้ามไว้ทัน แล้วเอามาปฐมพยาบาล ถึงจะเป็นเกษตรกรปลูกผักปลูกหญ้า แต่ก็ปลูกส่งโรงพยาบาลนะครับ ทักษะทางการแพทย์ก็พอมีติดตัวอยู่บ้าง ดูขามันแล้วเละเก็บเอาไว้ไม่ไหว ต้องผ่าตัดมีแต่คีมตัดสายไฟ เอาไปเผาไฟแล้วชุบแอลกอฮอล์ ยาสลบไม่มีนะเว้ย ทนเอาตัดเท้ามันดังกรึ๊บ เอาเท้าจุ้มยาเหลืองละลายยาแก้อักเสบกรอกปาก จับขังกรง เอาลูกปลาซิวโยนให้มันกิน อาการมันดีวันดีคืนจากไอ้ตัวเล็กเปลี่ยนชื่อมาเป็นไอ้ด้วน ตามสภาพสรีระ เมื่อปล่อยกลับคืนสู่อิสรภาพ อีกครั้งไอ้ด้วนหรือคุณด้วน ก็ไม่ไปไหนอีกเลยปักหลักฝังรกรากย้ายชื่อมาเข้าทะเบียนบ้านที่เวลเนสฟาร์มเรียบร้อย ถ้าเราโยนอาหารให้ปลาคุณด้วนจะโผบินมาเกาะใกล้ๆทันที รอจังหวะปลาตัวเล็กๆเผลอคุณด้วนก็จะโฉบเอาไปแอบกินไต้บันได ไม่ให้พวกตัวใหญ่ๆมาแย่งเอาไปกิน

ระหว่างรอการมาถึงของฤดูผสมพันธุ์ของนกกระจาบทอง ที่จะเข้าสู่ฤดูผสมพันธุ์ในเดือนหน้ามันจะแห่มาที่เวลเนสฟาร์ม ท่านที่มาเยี่ยมเยียนเวลเนสฟาร์ม แวะทำความรู้จักกับคุณด้วนไปก่อนก็เพลินตาเพลินใจดีนะครับ.

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *